08.30
Augustus 2010, ik zal deze maand niet snel vergeten. De eerste set back was het uitvallen vanhet toplicht. Een prima geplande nachttraining kon daardoor niet doorgaan.Daar sta je dan, kun je weer gaan. Inmiddels weer opgelost.
De 24 uurs Race.
De eerste echte test. Prima voorbereidingen. Ik had een extra kleinere foklaten bijsnijden speciaal voor boven de 20 knopen met een grove tot 35 knopen.De mast had ik inmiddels na ruim 200 mijl zeilen weer bijgetrimd, de vallen op lengte enuitgebreid getraind met de 25m2 genaker.Thuis wensten ze me succes en samen met mijn zeilcompaan Dick waren we om tweeuur op de Flevo Marina. De laatste voorbereidingen, fourage, bootindeling en tacktiekdoorgesproken. We zouden L-stad Noord starten om van daar via de EZ5 de kleinedriehoek Ezd Sport C doen. En direct richting Lemmer. De wind was straf en voor mijnMINI Micpoint/Switch2day precies goed. Aan de wind loopt zij ruim boven de 6knts.Ik had gepland op een gemiddelde van 6.5knts. 156nm totaal zou haalbaar moeten zijn. Waarvan 20% met genaker waartijdens we een snelheid van gemiddeld 8knts zouden moetenkunnen halen. Als een van de weinige double handed deelnemers zou dat een prima presatiezijn geweest tijdens het eerste trainingsjaar.
Maar, wederom werd men mentale veerkracht op de proef gesteld. De zeilen gereed, aangekleed, waarbij mijn zeer gewaardeerde MINI-team lid Andre Kruisdijk van de 713 mij fijntjes wees op het feit dat mijn zeilbroek ook door zijn opa zou kunnen worden gedragen, gingen we aan de slag om de motor te starten. Dat ging dus niet, trekken, trekken, trekken en wachten. Gedurende drie kwartier voltrok zich dit “optreden”; dood of de gladiolendacht ik. Kom, losmaken en met een lange lijn via de bovenwindse meerpaal achter hangen. Wachten en proberen; dat, op het moment de motor zou starten vol gas weg zouden kunnen. Ik wilde vrij zijn. Met de ouderwetse overslag methode hebben we met de 15 meter lijn ons schadeloos drie boxen verder weten trekken. Nu was ik er zeker van dat we ruimte hadden. Ik trek, de motor start en weg……de wind pakt de neus en de motor slaat af. We drijven naar lager wal aan de overzijde in een andere box. Inmiddels was het kwart voor zeven, zeven uur starten…..dag 24 uurs, dag allemaal. Ik zwaai Andre en Jelmer uit en wens ze succes. Wij een biertje en volledig gefrusteerd naar huis. Tot volgend jaar. De derde Mini, een duitse deelnemer is gediskwalificeerd.
Er was ook goed nieuws:
Wat een Top Top Top prestatie van ons teamlid Rober JacobRosen, 4de plaats eerste etappevan de Azoren Race (SAS) en als 5de geeindigd gedurende de 2de etappe terug naar Frankrijk. Na mijn SMSje antwoordde hij; ‘ben blij dat ik er ben…ik leef nog’. Hij heeft het zwaar gehad. Ook ik behoor met mijn 49ste tot de oudere Minizeilers en als ik zijn prestaties zie als oudste Minizeiler, inmiddels 56 jaar dan put ik daar veel inspiratie uit. Robert namens het heleZeilswitchnu Team; gefeliciteerd.
En uiteraard de veilige thuiskomst van Ysbrand, die na zijn ontmastingsavontuurtijdens de SAS onder een noodrig, veilig de finishhaven weten te bereiken. Wat een
doorzettingsvermogen. Top!
Wat wel?
In ieder geval heeft deze maand heeft me veel geleerd over de gedragingen van de Micpoint/Switch2day. Ook down wind krijg ik haar steeds beter onder controle, ik zeil immers nog steeds zonder stuurautomaat. En dat geeft voorlopig een zeer goed gevoel. Inmiddels durf ik wel te stellen dat ik haar goed begin te kennen. Tijdens een fikse bui met uitschieters naar 33knts kon ik onder fok prima het grootzeil reven. Ze bleef rustig tegen de wind hangen. Halve wind en reachend onder 20+ knts, wordt de rompsnelheid in het afsturen regelmatig overschreden en dat is kicken. Tenslotte de complimenten aan het team van Skipsmaritiem van de Flevo Marina, zij staan altijd klaar en helpen waar nodig en dat was deze maand wel een aantal keren het geval. Mannen, bedankt!
Enfin, we gaan weer verder; voor september staan Genaker trainingen gepland, een nachttocht en de persoonlijke 24uurs, revange zal er zijn.
Tot Ziens tot snel!
